3 Ιουλ 2015

Βιβλιομυρικάσματα. Σκέψου έναν αριθμό, John Verdon.

Αποσπάσματα από το βιβλίο 'Σκέψου έναν αριθμό' του John Verdon. Εκδόσεις Διόπτρα.



"...όταν κάποιος έδινε δύο λόγους για μια απόφαση, το πιθανότερο ήταν ότι δεν είχε αποκαλύψει έναν τρίτο λόγο, τον πραγματικό". 

"Μην εστιάσετε στα τρομερά πράγματα που σας έκανε ο άλλος. Δεν ψάχνουμε να βρούμε κάποιον να κατηγορήσουμε. Το κάναμε αυτό σε όλη μας τη ζωή και δεν μας έβγαλε πουθενά. Το μόνο που μας έμεινε είναι μια μεγάλη και άχρηστη λίστα με ανθρώπους που επικρίνουμε για ό,τι στραβό υπάρχει στη ζωή μας! Μια μεγάλη και άχρηστη λίστα! Το πραγματικό ερώτημα, το μόνο ερώτημα που έχει σημασία είναι: 'Πού ήμουν εγώ σε όλα αυτά; Πώς άνοιξα την πόρτα που με οδήγησε σε αυτό το δωμάτιο;' Εγώ σε ηλικία εννέα χρόνων άνοιξα την πόρτα λέγοντας ψέματα για να κερδίσω τον θαυμασμό κάποιου. Εσείς πώς ανοίξατε την πόρτα";

"Ο χειρότερος πόνος στη ζωή μας προέρχεται από τα λάθη που αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε - τα πράγματα που κάναμε και έρχονται σε τόση δυσαρμονία ως προς το ποιοι είμαστε ώστε δεν αντέχουμε να τα κοιτάξουμε. Γινόμαστε δύο άνθρωποι μέσα στο ίδιο σώμα, δύο άνθρωποι που ο ένας δεν αντέχει τον άλλο. Ο ψεύτης, κι εκείνος που απεχθάνεται τα ψέματα. Ο κλέφτης, και ο άνθρωπος που απεχθάνεται τους κλέφτες. Δεν υπάρχει άλλος πόνος σαν τον πόνο αυτής της μάχης, που μαίνεται κάτω από το επίπεδο της συνειδητότητας. Προσπαθούμε να την αποφύγουμε αυτή τη μάχη, αλλά όπου κι αν πάμε μας ακολουθεί. Όπου κι αν πάμε, παίρνουμε τη μάχη μαζί μας".

"Φτιάξτε έναν κατάλογο με όλους τους ανθρώπους που θεωρείτε υπεύθυνους για τα προβλήματα της ζωής σας. Όσο πιο θυμωμένοι είστε μαζί τους τόσο το καλύτερο. Γράψτε τα ονόματά τους. Όσο πιο σίγουροι είστε για τη δική σας αθωότητα τόσο το καλύτερο. Γράψτε τι σας έκαναν και πώς σας πλήγωσαν. Μετά, ρωτήστε τον εαυτό σας πώς ανοίξατε την πόρτα. Αν πιστεύετε πως αυτή η άσκηση είναι μια ανοησία, ρωτήστε τον εαυτό σας γιατί θέλετε τόσο πολύ να την απορρίψετε. Μην ξεχνάτε, ο σκοπός δεν είναι να συγχωρήσετε τον άλλο για ό,τι σας έκανε. Δεν έχετε τη δύναμη να συγχωρήσετε κανέναν. Η συγχώρηση είναι δουλειά του Θεού, όχι δική σας. Η δική σας δουλειά είναι να απαντήσετε στο ερώτημα: 'Πώς άνοιξα την πόρτα;'"

"... Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι εσωτερικές συγκρούσεις. Αυτές διαμορφώνουν τις σχέσεις μας, προκαλούν τις απογοητεύσεις μας, καταστρέφουν τη ζωή μας".

"... όλοι μας έχουμε τη γενική πεποίθηση: τα δικά μου προβλήματα προκαλούνται από την κατάστασή μου, αλλά τα δικά σου προκαλούνται από την προσωπικότητά σου."

"... Ο νους είναι μια μάζα από αντιφάσεις και συγκρούσεις. Λέμε ψέματα για να κάνουμε τους άλλους να μας εμπιστευτούν. Κρύβουμε τον αληθινό μας εαυτό ενώ προσπαθούμε να δημιουργήσουμε στενή επαφή με τον άλλο. Κυνηγάμε την ευτυχία με τρόπους που τη διώχνουν μακριά μας. Όταν έχουμε άδικο παλεύουμε πιο πολύ να αποδείξουμε πως έχουμε δίκιο."

"Δεν υπάρχει χειρότερος πόνος από το να έχεις δύο ανθρώπους να ζουν μέσα στο ίδιο σώμα".

"Υπάρχουν αμφιβολίες για τα πάντα. ... Ο θάνατος και οι αμφιβολίες είναι οι δύο μοναδικές βεβαιότητες της ζωής".

"Όταν έχεις αποκλείσει το αδύνατον, ό,τι απομένει, όσο απίθανο κι αν φαίνεται, πρέπει να είναι η αλήθεια". Σέρλοκ Χολμς

"Ο σκοπός της ζωής είναι να πλησιάσουμε όσο μπορούμε τους άλλους ανθρώπους".

"Μια απομονωμένη ζωή είναι μια σπαταλημένη ζωή".

"Μήπως σήμαινε ότι σε κάποιο βαθμό βλέπουμε πάντα τα γνωστά πράγματα έτσι όπως ήταν παλιά; Μήπως είμαστε κολλημένοι στο παρελθόν όχι από απλή νοσταλγία ή από ευσεβείς πόθους, αλλά από μία μέθοδο συντόμευσης της επεξεργασίας πληροφοριών στα νευρικά μας κυκλώματα; Αν αυτό που 'βλέπει' κανείς παρέχεται εν μέρει από τα οπτικά νεύρα και εν μέρη από τη μνήμη -αν αυτό που 'αντιλαμβανόμαστε' κάθε δεδομένη στιγμή είναι στην πραγματικότητα μια σύνθεση τωρινών και αποθηκευμένων αισθητήριων ερεθισμάτων- τότε παίρνει νέο νόημα η φράση 'ζω στο παρελθόν'. Έτσι, το παρελθόν ασκεί μια παράξενη τυραννία πάνω στο παρόν παρέχοντάς μας απαρχαιωμένα δεδομένα μεταμφιεσμένα ως αισθητήρια εμπειρία".

"Παραχώνεις τα πάντα κάπου όπου να μην τα βλέπεις. Αλλά δεν φεύγουν, δεν τα αφήνεις πραγματικά να φύγουν. Πρέπει να τα κοιτάξεις για να τα αφήσεις να φύγουν".

21 Ιουν 2015

Βιβλιομυρικάσματα. Ερωτοτροπίες, Javier Marías.

Αποσπάσματα από το βιβλίο 'Ερωτοτροπίες' του Χαβιέρ Μαρίας. Εκδόσεις Πατάκη.


"Ό,τι διαρκεί καταστρέφεται και τελικά σαπίζει, μας κάνει να πλήττουμε, στρέφεται εναντίον μας, μας προκαλεί κορεσμό, μας κουράζει."

"... ό,τι κάποτε μας φάνηκε ιδιαίτερα σοβαρό θα 'ρθει μια μέρα που θα μας φαίνεται ουδέτερο, απλά ένα γεγονός, απλά ένα δεδομένο."

"Όλοι καρτερούν την ευκαιρία τους ή την επιδιώκουν, μερικές φορές εξαρτάται από το πόση θέληση βάζει κανείς για την επίτευξη του κάθε πόθου, πόση πρεμούρα και υπομονή για την επίτευξη κάθε σκοπού, όσο μεγαλομανής και εξωφρενικός κι αν είναι."

"... ποτέ δεν ξέρει κανείς αν ό,τι του λένε είναι αλήθεια, ποτέ δεν υπάρχει βεβαιότητα για τίποτα που δεν προέρχεται από εμάς τους ίδιους, κι ακόμα κι αυτό παίζεται."




"Σε κάθε άνιση σχέση, δίχως ταυτότητα ούτη ρητή παραδοχή, ο ένας τείνει να παίρνει την πρωτοβουλία, να τηλεφωνεί ή να προτείνει να συναντηθούν, και ο άλλος έχει δύο δυνατότητες, δυο δρόμους για να πετύχει τον ίδιο στόχο να μη χαθεί, να μην εξαφανιστεί αμέσως, έστω κι αν πιστεύει ότι αυτός θα είναι έτσι κι αλλιώς ο τελικός του προορισμός. Ο ένας δρόμος είναι να αρκεστεί να περιμένει, να μην κάνει ποτέ κάποιο βήμα, να ευελπιστεί ότι μπορεί να τον αποζητήσουν κι ότι η σιωπή και η απουσία του μπορεί να αποδειχτούν απρόσμενα ανυπόφορες και ανησυχητικές, αφού όλοι οι άνθρωποι γρήγορα συνηθίζουν ό,τι τους χαρίζεται ή ό,τι υπάρχει. Ο δεύτερος είναι να επιχειρεί να παρεισφρέει στην καθημερινότητα του άλλου, να παραμένει δίχως να επιμένει, να δημιουργεί τον δικό του χώρο με διάφορες προφάσεις, να τηλεφωνεί όχι για να προτείνει κάτι -αυτό είναι ακόμα απαγορευμένη περιοχή-, μα για να ρωτήσει οτιδήποτε, να ζητήσει κάποια συμβουλή ή κάποια χάρη, να διηγηθεί ό,τι του συμβαίνει -ο πιο αποτελεσματικός και δραστικός τρόπος να εμπλέξεις κάποιον- ή να δώσει κάποια πληροφορία· να είναι παρών, να δρα σαν υπενθύμιση του εαυτού του, να σιγοτραγουδά από απόσταση, να ζουζουνίζει, να προκαλεί μια συνήθεια που εδραιώνεται ανεπαίσθητα και κρυφά, θα 'λεγε κανείς, ώσπου κάποια μέρα αυτός ο άλλος ανακαλύπτει ότι του λείπει το τηλεφώνημα που έχει γίνει κάτι συνηθισμένο, νιώθει κάτι σαν προσβολή -ή μήπως είναι η σκιά μιας εγκατάλειψης- και, ανυπόμονος, σηκώνει βεβιασμένα το ακουστικό, βρίσκει μια παράλογη δικαιολογία και πιάνει τον εαυτό του να σχηματίζει εκείνος τον αριθμό."

"Το ξελόγιασμα είναι ασήμαντο, η προσμονή του αντίθετα είναι ουσιαστική."

"Άπαξ και αποφασίσει κανείς ότι τα πράγματα δεν κυλάνε, ότι δε διαλύονται ούτε σβήνουν ήσυχα, ούτε είναι χλωμή η κατάληξή τους, τότε κατά κανόνα γίνεται επίπονο και σχεδόν αδύνατον να περιμένει· πρέπει να το πει και να το ξεστομίσει αμέσως, πρέπει να το μεταδώσει στον άλλο για να απαλλαγεί με τη μία, για να ξέρει τι τον περιμένει και να μην ξεγελιέται και καμαρώνει, για να μη νομίζει πως συνεχίζει να είναι κάποιος στη ζωή μας όταν πλέον δεν είναι, ότι καταλαμβάνει μια θέση στους λογισμούς μας και στην καρδιά μας ενώ έχει αντικατασταθεί· για να σβηστεί από τη ζωή μας δίχως καθυστέρηση."

"Η απουσία ενθουσιασμού δεν κρύβεται και την αντιλαμβάνεται ακόμα και ο πιο αισιόδοξος."

"... είναι γελοίο που έπειτα από τόσους αιώνες πρακτικής και απίστευτων εξελίξεων και εφευρέσεων δεν υπάρχει τρόπος να ξέρουμε πότε λέει κανείς ψέματα· φυσικά αυτό μας ωφελεί και μας ζημιώνει όλους εξίσου, ίσως να είναι το μοναδικό οχυρό ελευθερίας που μας απομένει."

"Ο κόσμος είναι γεμάτος τεμπέληδες και απαισιόδοξους που δεν καταφέρνουν τίποτα επειδή δεν προσηλώνονται σε τίποτα, κι ύστερα παραπονιούνται και νιώθουν αποτυχημένοι και τροφοδοτούν την πικρία τους προς καθετί εξωτερικό. Έτσι είναι τα περισσότερα άτομα, ηλίθιοι αργόσχολοι, ηττημένοι προκαταβολικά, εξαιτίας της τοποθέτησής τους στη ζωή και εξαιτίας του ίδιου του εαυτού τους."

"Το πέρασμα του χρόνου ξεσηκώνει και συνάζει την όποια καταιγίδα, ακόμη κι αν στην αρχή δεν υπήρχε το παραμικρό σύννεφο στον ορίζοντα. Αγνοούμε το τι θα μας κάνει ο χρόνος με τις λεπτές, αδιόρατες στρώσεις του που επικαλύπτουν η μία την άλλη, σε τι είναι ικανός να μας μεταμορφώσει. Προχωρά αθόρυβα, μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, βήμα το βήμα, μοχθηρός, περνά απαρατήτητος στο λαθραίο έργο του, το τόσο σεβαστικό και προσεκτικό που δε μας δίνει ποτέ μια σπρωξιά, ούτε κανένα ξάφνιασμα. Κάθε πρωί εμφανίζεται με την καθησυχαστική και αμετάβλητη όψη του και μας βεβαιώνει για το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει: ότι όλα είναι εντάξει και τίποτα δεν αλλάζει, ότι όλα είναι όπως χθες -η ισορροπία δυνάμεων-, ότι τίποτα δεν κερδίζεται και τίποτα δε χάνεται, ότι το πρόσωπό μας είναι το ίδιο καθώς και τα μαλλιά μας και το περιβάλλον μας, ότι όποιος μας μισούσε εξακολουθεί να μας μισεί και όποιος μας αγαπούσε εξακολουθεί να μας αγαπά. Και συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, όντως, μόνο που δε μας επιτρέπει να το αντιληφθούμε με τα μπαμπέσικα λεπτά του και τα μουλωχτά του δευτερόλεπτα, ώσπου έρχεται μια μέρα παράξενη, αδιανόητη, όπου τίποτα δεν είναι όπως ήταν πάντα..."

"Η αλήθεια δεν είναι ποτέ διαυγής, είναι πάντα ένα χάος. Ακόμη κι όταν την έχεις ξεδιαλύνει."



29 Απρ 2015

Κάτω οι ώμοι, μέσα η κοιλιά, σφιχτός πωπός

Το γυμναστήριο για μένα είναι κάτι παραπάνω από φυσική άσκηση. Είναι αγαπημένη καθημερινή συνήθεια, κάψουλα ψυχανάλυσης, απόσπασμα κοινωνικοποίησης.

Νοιώθω όμορφα από τη στιγμή που αρχίζω να ετοιμάζομαι, φορώντας τα πρόχειρα αθλητικά μου ρούχα, κατά βάση μαύρα - από αγάπη για το χρώμα κι όχι απαραίτητα γιατί μας δείχνει πιο αδύνατες - ή το πολύ επιλέγοντας κάποια διχρωμία βασισμένη σε αγαπημένες αποχρώσεις του ροζ, του κίτρινου ή του πράσινου συνήθως. Δεν χρειάζεται να βαφτώ ή να φτιάξω ιδιαίτερα τα μαλλιά μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα πάω κι εντελώς απεριποίητη και σίγουρα θέλω να μοσχοβολάω καθαριότητα και φρεσκάδα. Η κολώνια χωρίς οινόπνευμα με βάση το σανδαλόξυλο είναι η αγαπημένη μου επιλογή, μιας και δεν βλάπτει και τα ταττού μου, για τα οποία ομολογουμένως καμαρώνω ιδιαίτερα. 

Η προετοιμασία μου θυμίζει λίγο σχολείο. Ποδίτσα, μαλλιά μαζεμένα να μη πέφτουν στο πρόσωπο, καθαρά νύχια. Ποτέ δεν ήμουν η γκομενίτσα που σκόπευα να εντυπωσιάσω με την εμφάνισή μου. Προτιμούσα να γίνομαι αρεστή και αποδεκτή με τη μαθητική μου συνέπεια και τη διακριτική μου ευγένεια στις συμμαθήτριες και τους δασκάλους μου. Τώρα αυτό αν λέγεται σπασικλάκι ή μπάζο, δεν ξέρω, μπορεί. Ίσως να έφταιγε ότι η μόνη πιθανότητα να με δουν αγόρια ήταν στο δρόμο, γιατί και τα 12 σχολικά μου χρόνια πήγαινα σε θηλέων. Η έλλειψη συναναστροφής με το αντίθετο φύλλο είχε σαν αντίκτυπο ένα πλήθος βιωμάτων πλατωνικού έρωτα και περιστάσεων ντροπής και αμηχανίας ακόμα και στην όψη ενός αγοριού - ταχυκαρδίες, τρέμουλο και πρόσωπο πατζάρι - μέχρι την αντιστροφή της διαδικασίας αργότερα που με έκανε να πέσω πάνω τους με τα μούτρα. Η επιθυμία να είμαι το καλό παιδί είχε πλέον μεταλλαχτεί.

Έτοιμη λοιπόν, με το σακίδιο και το στρωματάκι μου στον ώμο. Πέντε λεπτά περπάτημα μέχρι να φτάσω στο γυμναστήριο και να ανέβω στον 2ο όροφο του ερηπωμένου εμπορικού κέντρου (φάντασμα το λέμε εδώ και χρόνια στην οικογένειά μου). Ήδη νοιώθω χαρούμενη, πριν ακόμα περάσω την πόρτα. Μέχρι να μπω χαζεύω μέσα από τα τζάμια.

Αυτό που αντικρύζω αρχικά είναι στο βάθος αριστερά τα ντουκάκια, που φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν τους μυς τους με βαράκια και όργανα, μέσα σε μαύρα φανελάκια οι περισσότεροι και με τον ιδρώτα να γυαλίζει στο σώμα τους. Πάντα κοιτάζω πρώτα προς τα εκεί, δήθεν με αδιαφορία, αλλά απολαμβάνω τη θέα, ψέματα να πω; 

Στους διαδρόμους λίγο πιο πέρα βαδίζουν ή τρέχουν, ασυντόνιστα μεταξύ τους, άτομα διαφορετικού φύλου και ηλικίας κάθε φορά. Μα γιατί είναι πάντα άλλοι; Μάλλον δεν έχω καλή παρατηρητικότητα, ποτέ δεν είχα. Δεν θυμάμαι κανέναν. Μου δημιουργεί μια ανακούφιση που ποτέ δεν είναι όλοι οι διάδρομοι πιασμένοι. Έτσι όποτε το αποφασίσω, μόλις ελαττώσω ή κόψω το τσιγάρο ελπίζω, δεν θα έχω πρόβλημα να μπω κι εγώ στο παιχνίδι των χάμστερ. 

Στα δεξιά τα ελλειπτικά, κι άλλοι διάδρομοι, ποδήλατα. Το τρίτο είναι το δικό μου. Εκεί έκανα την πρώτη φορά και καταναγκαστικά θα πρέπει να κάνω εκεί κάθε φορά όταν το αποφασίσω. Όταν είναι πιασμένο σκέφτομαι "άντε τελειώνεις; αυτό είναι το δικό μου ποδήλατο", παράλληλα όμως μου δίνεται και μια βολική δικαιολογία που δεν κάνω για κάνα μισάωρο μετά τη γυμναστική στα ομαδικά επάνω, όπως θα το ήθελα, αν πειθαρχούσε η συνέπεια στις επιθυμίες μου. Την άλλη φορά. Και μετά πάλι την άλλη φορά, να μην είμαι κουρασμένη. Τα πόδια μου λένε "πήγαινε σπίτι" κατεβαίνοντας για να φύγω και ούτε που κοιτάζω ξανά προς τα εκείνη την κατεύθυνση.

Τραβάω την πόρτα (επιτέλους σταμάτησα να την σπρώχνω ανάποδα), ένα γεια στη σπάνια περίπτωση που κάποιος είναι στη γραμματεία κι επάνω βιαστικά. Στην κορυφή της σκάλας ρίχνω αμέσως τη ματιά μου στα παπούτσια που είναι μαζεμένα έξω από την αίθουσα γυμναστικής και κόβω κίνηση. Έχοντας φτάσει μόλις κάνα 5λεπτο νωρίτερα, γιατί βαριέμαι να περιμένω περισσότερο, καταλαβαίνω αν θα φάμε στρίμωγμα. Λιγότερα παπούτσια σημαίνει μεγαλύτερα περιθώρια επιλογής στησίματος στο χώρο και καλύτερη επίβλεψη από τους γυμναστές. Χαρούλες! Από την άλλη αν γίνεται χαμός, ξέρω ότι θα ζήσω το σκηνικό "προσευχή στο τζαμί" με  κολλημένα μεταξύ τους στρώματα, σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλον.

Αποδυτήρια. Ντουλαπάκι 111 ευθεία στο βάθος. Πάντα το ίδιο κι ας λείπει η κρεμάστρα για το μπουφάν ή τη φουτερένια ζακέτα μου. Αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν παίρνω κάποια από άλλο ντουλαπάκι; Το προσπερνάω αυτό και συνεχίζω. Αν είναι πιασμένο το 111 διαλέγω το αμέσως επόμενο ή το μεθεπόμενο από τα αριστερά ή τα δεξιά. Κάποια φορά, από συνήθεια, είχα ανοίξει το 111 και βρήκα άλλα πράγματα μέσα. Ποιο το νόημα αλήθεια να βάζουμε λουκετάκι αν ένα κλειδί ανοίγει κι άλλα λουκέτα; Ζακέτα, τσάντα μέσα, κινητό στο αθόρυβο (δεν θέλω να βελάζει αν με πάρει κανείς -στην κυριολεξία εφόσον για ήχο κλήσης έχω αρνί φυσικά), διπλοέλεγχος ότι κρατάω στο χέρι το κλειδάκι μου και δεν το έχω ξεχάσει στην τσάντα πριν το οριστικό κλικ του λουκέτου. Πανέτοιμη.

Βγάζω τα παπούτσια μου και τα αφήνω πάντα με τον ίδιο τρόπο κόντρα στη γυψοσανίδα, με τις μύτες κάτω και τις φτέρνες πάνω, για να βάζω το κλειδάκι μέσα και να κατρακυλάει στις μύτες. Μπαίνω στην αίθουσα, λέω γεια στον αέρα ρίχνοντας διακριτική ματιά να δω αν υπάρχουν γνώριμα πρόσωπα. Είπαμε, δεν διακρίνομαι για την παρατηρητικότητά μου. Παρόλα αυτά έχω ανταλλάξει δυο κουβέντες παραπάνω με κάποιες, μπορεί να τις χαιρετίσω και στο δρόμο αν τις δω, κι ας μη θυμάμαι τα ονόματά τους πέρα από 2-3. Όχι, μία. Έχω θέμα τελικά! 

Η τοποθέτηση του στρώματος στο χώρο δεν είναι εντελώς τυχαία, κι ας το αφήνω να δείχνει έτσι, εντελώς το αντίθετο θα έλεγα. Στηρίζεται σε κάποιους παράγοντες που λειτουργώντας μηχανικά καθορίζουν την τελική μου επιλογή.
1. Να έχει καλή θέα στον μπροστινό ή και σε πλαϊνό παράλληλα καθρέφτη, για να ελέγχω τη στάση του σώματός μου στις ασκήσεις.
2. Να μην είναι πολύ πίσω για να βλέπω τη γυμνάστρια, αλλά να νοιώθω ότι με βλέπει κι εκείνη για να μη λουφάρω στα δύσκολα.
3. Η απόσταση από τα γειτονικά στρώματα να είναι αρκετή για να μη κουτουλάμε όταν απλωνόμαστε.
4. Να μη με χτυπάει ο ήλιος, γιατί με ενοχλεί στα μάτια και ζεσταίνομαι μετά υπερβολικά.
5. Η γραμμή του στρώματος να εφάπτεται ή να είναι παράλληλη με τη γραμμή από τα πλακάκια. Γιατί; Δεν είναι σημαντικό αυτό; Χα!
Στρωμένο, έτοιμο. Κάθε φορά που το βλέπω το νοιώθω σαν ένα κομμάτι σπιτιού, ένα κομμάτι πάτριο έδαφος σε ξένη χώρα. Τι καλά που το πήρα από το Amazon, πρασινούλι με τα φυλλαράκια του και τον ασορτί ιμάντα μεταφοράς. Καμία σύγκριση με την αίσθηση που μου έδιναν παλιότερα τα κοινόχρηστα στρώματα του γυμναστηρίου με την σκληρή μου πετσέτα επάνω. Αυτό κι ας είναι άβολα λεπτούλι για κάποιες ασκήσεις, τις μπρούμητα κυρίως, δεν θα το άλλαζα πλέον με τίποτα. Εμπρός λοιπόν καλό μου στρωματάκι, είμαστε έτοιμοι να γίνουμε πάλι ένα, να τριφτούμε και να πονέσουμε μαζί σαν αφηνιασμένοι εραστές. 

Η αμήχανη σιωπή πριν το μάθημα σπάει από ανάλαφρες κουβεντούλες ανάμεσα σε κυρίες που έχουν αναπτύξει ήδη κάποιες σχέσεις μέσα ή έξω από το γυμναστήριο. Με χαλαρώνει πολύ αυτό. Χαίρομαι την μερική μου απομόνωση μέσα σε μια ζωντανή και οικεία ατμόσφαιρα που μου δίνει ένα είδος ασφάλειας. Προσωπικά προτιμώ να σιωπώ, να παρατηρώ, να περιμένω. 

Η γυμνάστρια είναι εδώ. Ευτυχώς την κατασυμπαθώ αλλιώς δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω σωστά. Το δέσιμο με τους γυμναστές μου είναι ο βασικός λόγος που παραβλέπω και τις λειτουργικές αδυναμίες του γυμναστηρίου. Με τον δάσκαλο της γιόγκα, ας πούμε, διέκοψα κάθε επαφή γιατί, εντελώς ασυμβίβαστα με τον ρόλο του, ήταν τσαντίλας και προσβλητικός. Ενώ μας έκανε παρατήρηση σα να είμαστε πεντάχρονα, να μη βγαίνει κιχ όση ώρα περιμέναμε να ξεκινήσουμε, μπορούσε με μια γελοία αφορμή να κάνει 15 λεπτά μαλακίες κήρυγμα κι εννοείται πάει η αυτοσυγκέντρωση και κάθε προοπτική ηρεμίας. Συγχίστηκα μόνο που τα θυμήθηκα πάλι.

Η μουσική ξεκίνησε. Όρθιες. Ζέσταμα. Κοιτάζω το σώμα μου στον καθρέφτη για να δω πως μου φαίνονται τα κιλά μου. Καλά θα είναι να χάσω κάτι ακόμα, αλλά εντάξει. Είμαι αρκετά συμφιλιωμένη με το σώμα μου. Μου αρέσει να παρατηρώ τη διαφορά μετά από ένα 8μηνο γυμναστικής και μου δίνει κίνητρο να προχωράω δυναμικότερα. 

Αγαπώ τη ρουτίνα των ασκήσεων, χωρισμένες σε ομάδες για να γυμνάζουν όλο το σώμα, με την ίδια σχεδόν σειρά και με μικρές παραλλαγές στην εκτέλεση. Η επανάληψη με κάνει να εστιάζω στις λεπτομέρειες και να προσπαθώ να τις τελειοποιώ και να τις δυσκολεύω στα μέτρα μου. Τα μουσικά κομμάτια έχουν συνδεθεί πια με τη γύμναση συγκεκριμένων μυών. Νομίζω ότι αν ακούσω κάποιο από αυτά τα τραγούδια έξω, θα πονέσει κάποιος μυς μου, σαν το σκύλο του Pavlov που του έτρεχαν τα σάλια με το καμπανάκι. 

Δεν υπάρχει κανείς πια γύρω, είμαι συγκεντρωμένη στις ασκήσεις μου. Όταν το επιτρέπει η στάση του σώματος, εστιάζω τη ματιά μου στα φυλλώματα των δέντρων έξω από το παράθυρο και συγχρονίζω την αναπνοή μου με την κίνησή τους από τον αέρα. "Κάτω οι ώμοι". Όσες φορές και να στο θυμήσουν, πάντα θα πρέπει να τους σπρώξεις λίγο προς τα κάτω. Κατάλοιπο του τρόπου ζωής μας. Στα δύσκολα ρίχνω μια ματιά στις κυρίες γύρω μου για συμπαράσταση. "Μη ξεχνάτε να αναπνέετε". Ακούγεται χαζό αλλά μερικές φορές πραγματικά πάω να σκάσω. 

Την πρώτη φορά που θα κοιτάξω το ρολόι μου είναι πάντα, μα πάντα, μισή ώρα μετά. Κάπου ανάμεσα στους κοιλιακούς. Οι αγαπημένες μου ασκήσεις είναι αυτές στο πλάι και παρακαλάω κάθε φορά να μην προσπεραστούν για να δώσουν τη θέση τους σε άλλες, κυρίως ραχιαίες, που τις αντιπαθώ τα μάλα. Αυτές και τις ισομετρικές. Οι χειρότερές μου, αλλά κι εκεί υπάρχει βελτίωση όσο δυναμώνω κι αυτό μου δίνει παρηγοριά κι ικανοποίηση. "Λίγο ακόμα. Μένουμε εκεί. Κι άλλο". Πόνος! Γλυκός μυικός πόνος που μετατρέπεται μετά σε ευεξία. 

Μου αρέσει να γυμνάζομαι με καθοδήγηση. Δοκίμασα και στο σπίτι με βιντεάκι από το YouTube αλλά δεν ήταν το ίδιο. Θέλω προσωπική επαφή. Να νοιώθω ότι πειθαρχώ σε εντολές. Να με διορθώνουν και να μου επιβραβεύουν την προσπάθεια. Όταν δυσκολεύομαι, να πεισμώνω και να το κάνω όχι μόνο για μένα, αλλά και για τη γυμνάστρια. Με βλέπει, θέλω να με δει ότι τα κατάφερα. Όπως μπορούν οι άλλες, θα μπορέσω κι εγώ. Είμαι μόνη με τον εαυτό μου μέσα σε μια ομάδα. Κάνουμε όλες μαζί, και η καθεμία για τον εαυτό της, κάτι που μας οφελεί και μας ευχαριστεί. 

Η κούραση δεν είναι πάντα η ίδια. Μερικές φορές νοιώθω κουρασμένη πριν καν αρχίσουμε. Έχω παρατηρήσει ότι ο κακός βραδινός ύπνος και η κακή ψυχολογία είναι αυτά που με ρίχνουν περισσότερο. Ακόμα κι έτσι, όμως, όταν φεύγω από το γυμναστήριο είμαι πάντα καλύτερα από πριν. 

"Amor, Amor - Arno Elias" στο Pilates. Αχ τι καλά! Διατάσεις, τεντωνόμαστε τώρα. Χαλαρώνουμε το σώμα μας με ελεύθερες αναπνοές. Οι ενδορφίνες χορεύουν μαζί μου. Δυο βαθειές αναπνοές και φύγαμε. Είμαι καλά! Αύριο πάλι!
viciousLamb, 29.4.2015

19 Απρ 2015

Αποφάσεις


Μικρές και μεγάλες αποφάσεις. Όλες οδηγούν σε κάποιο μονοπάτι που καταλήγει σε ένα ξεχωριστό προορισμό.


Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αναρωτηθεί, έστω για μια φορά στη ζωή μας, τι θα είχε απογίνει αν σε κάποια χρονική στιγμή του παρελθόντος είχαμε πάρει μια διαφορετική απόφαση; 

Πού θα βρισκόμαστε τώρα; Με ποιους θα είμαστε μαζί; Πόσο πετυχημένοι θα είχαμε γίνει; Θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι; 

Εύκολο να λέμε τώρα ότι αν αρχίζαμε ξανά θα κάναμε κάτι διαφορετικό. Όμως τώρα είμαστε κι εμείς διαφορετικοί, φορτωμένοι με εμπειρίες και γνώσεις που μας έλειπαν τότε. Αν γυρνούσαμε πίσω στο χρόνο όπως είμαστε μέσα μας σήμερα, θα αλλάζαμε σίγουρα κάποια πράγματα; Όλες αυτές τις μεγάλες ή μικρές αποφάσεις που μας οδήγησαν σε λάθη αλλά και σε χαρούμενες στιγμές που ζήσαμε; Θα είχαμε το θάρρος ή ακόμα την επιθυμία να τα σβήσουμε όλα, να απαρνηθούμε τον σημερινό μας εαυτό και να φτιάξουμε ένα καινούργιο, βασισμένο σε νέα ρίσκα, σε νέα λάθη, σε άγνωστες χαρές; Ποιος θα μπορούσε να μας εγγυηθεί ότι τελικά θα ήταν καλύτερα;

Κάθε μέρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέες προκλήσεις, μας προβληματίζουν διλήμματα, μας τρώνε οι ανασφάλειες και καραδοκούν οι φόβοι. Άλλοτε ακολουθούμε τη φωνή της λογικής κι άλλοτε τυφλά το ένστικτό μας ή συνδυασμό και των δύο με κάτι να υπερισχύει του άλλου, ανάλογα τον χαρακτήρα μας και την περίσταση. Πλέκουμε πιθανά σενάρια με χιλιάδες αν και πως και καταλήγουμε σε εναλλακτικές λύσεις. Κουβεντιάζουμε με τον εαυτό μας, συμβουλευόμαστε φίλους και γνωστούς, κοιμόμαστε και ξυπνάμε αναζητώντας τη σωστή απάντηση σε ότι μας απασχολεί. Θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι κάνουμε το σωστό. Υπάρχει όμως σωστό και λάθος ή απλά υπηρετούμε πεπραγμένα κοινωνικά πρότυπα; 

Τις περισσότερες φορές η απάντηση βρίσκεται ήδη μέσα μας από την πρώτη στιγμή. Ξέρουμε τι είναι αυτό που θα μας οφελήσει. Απλά πολλές φορές θέλουμε να οραματιστούμε την ιστορία μέχρι το τέλος και μετά να αρχίσουμε να τη ζούμε. Δεν τολμάμε να βουτήξουμε πριν να δούμε αν πατώνουμε. Μήπως έτσι περιπλέκουμε και καθυστερούμε ανώφελα τα πράγματα ίσα-ίσα για να έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι δικαιώνουμε την ορθότητα της απόφασης; 

Δημιουργούμε στον εαυτό μας περιττά άγχη. Τα φανταστικά μας σενάρια μπορούν να ανατραπούν οποιαδήποτε στιγμή από απρόβλεπτους παράγοντες. Πόσες φορές δεν μας έχει συμβεί αυτό; Να έχουμε ζυγίσει και μελετήσει κάποιο θέμα και στο τέλος να εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά από το προγραμματισμένο. 



Δεν είναι καλύτερα λοιπόν να κυλάμε στη ροή των επιθυμιών μας και να ρουφάμε το μεδούλι της κάθε στιγμής; Να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις όπως έρχονται μεμονωμένα; Να ακολουθούμε το δικό μας σωστό και λάθος, όπως ταιριάζει σε εμάς καλύτερα, με τον δέοντα σεβασμό εννοείται και στους γύρω μας;

Αποφάσεις που πήραμε ή δεν πήραμε μπορεί να αφήνουν απωθημένα στον καθένα μας. Πράγματα που θα θέλαμε να έχουμε κάνει και τα αφήσαμε να ξεχαστούν ή δεν τα τολμήσαμε ποτέ. Μερικά όμως μπορούμε ακόμα να τα κάνουμε και μάλιστα να μας δώσουν πιο ολοκληρωμένη και συνειδητοποιημένη ικανοποίηση. Κάποια άλλα ίσως να μη τα κάνουμε ποτέ. Και τι πειράζει όμως; Σημασία έχει ότι αυτή είναι η ζωή μας, η δική μας ζωή, την έχουμε κερδίσει στιγμή-στιγμή και είναι στο χέρι μας να την απολαύσουμε ως το τέλος με τον τρόπο που θα επιλέξουμε εμείς για εμάς.

viciousLamb, 19.04.2015

3 Δεκ 2013

Ξεσκαρτάρισμα φίλων


Έχουμε την τάση να κρατάμε κοντά μας κάποιους ανθρώπους, ενώ ξέρουμε ότι μας κάνουν κακό. Μπορεί από συνήθεια, από λύπηση, από καλωσύνη, από δειλία ή από μια ψευδαίσθηση ότι τους έχουμε ανάγκη.

Αυτό που χρειαζόμαστε από τους φίλους μας είναι να ανταλλάσουμε μέσα σε πλαίσιο εμπιστοσύνης συναισθήματα, ευχάριστες στιγμές, υποστήριξη, συμπαράσταση, παρακίνηση, έμπνευση. Όταν κάποιος δήθεν ενδιαφέρεται για μας, αλλά από την άλλη δεν είναι καλός ακροατής, κοιτάζει μόνο το δικό του συμφέρον, υποκρίνεται, μας αποθαρρύνει και μας κρατάει πίσω στα όνειρά μας, τότε μπορούμε με ελαφριά συνείδηση να τον απομακρύνουμε από τον κύκλο μας και τη ζωή μας και να κάνουμε παρέα με τους σωστούς για μας ανθρώπους που μας γεμίζουν θετική ενέργεια και μας κάνουν καλό.

Καιρός να ξεκολλήσουμε την ενοχλητική τσίχλα από το παπούτσι μας και με ανάλαφρα βήματα να προχωρήσουμε μπροστά στη ζωή μας.
vL/03.12.2013
ann.atm@hotmail.com

1 Ιουλ 2013

Ανεπάρκεια σε εξυπηρέτηση πελατών και υπηρεσίες. WIND e-SHOP.

Με πιάνει ένα παράπονο, ένας θυμός, μια απορία πώς γίνεται σε περίοδο κρίσης να μένουμε ακόμα πίσω στον τομέα των υπηρεσιών και της εξυπηρέτησης πελατών.


Θρίλερ WIND
  1. Παρουσιάζεται πρόβλημα στη σύνδεση του Internet. Ο πελάτης μένει αποκομένος.
  2. Ραντεβού με τον τεχνικό για 8 μέρες μετά.
  3. Ο πελάτης θα πρέπει να περιμένει την ημέρα του ραντεβού στο σπίτι από τις 2 μέχρι τις 7.
  4. Ο πελάτης βλέπει από το μπαλκόνι τον τεχνικό να πλησιάζει την εξώπορτα.
  5. Πηγαίνει στο θυροτηλέφωνο και του μιλάει ενώ παράλληλα πιέζει το κουμπί να ανοίξει η πόρτα.
  6. Ο τεχνικός δεν μιλά παρά τις επίμονες προσπάθειες του πελάτη.
  7. Ο πελάτης τρέχει πάλι στο μπαλκόνι και βλέπει τον τεχνικό να κατευθύνεται προς την εξώπορτα του κήπου. Τον φωνάζει μάταια.
  8. Ο πελάτης τρέχει κάτω με τις σκάλες και φωνάζει πάλι τον τεχνικό, ο οποίος δεν ανταποκρίνεται και κατευθύνεται προς το αυτοκίνητό του που έχει παρκαρισμένο απέξω.
  9. Ο τεχνικός έχει ήδη αφήσει σημείωμα ότι ο πελάτης απουσιάζει!
  10. Ο πελάτης πηγαίνει μέχρι το αυτοκίνητο του τεχνικού και του μιλάει για να τον προλάβει.
  11. Ο τεχνικός τον κοιτάζει στα μάτια, δαγκώνει το μήλο που κρατάει στο ένα χέρι, ενώ με το άλλο γυρνάει το τιμόνι, ξεπαρκάρει και φεύγει.
  12. ...........
Δραματική σειρά e-SHOP
  1. Ημέρα 1. Παραλαβή υπολογιστή από το Eshop, όπως τον έχει συναρμολογηθεί σύμφωνα με την παραγγελία του πελάτη.
  2. Ημέρα 3. Ο υπολογιστής δεν λειτουργεί. Επιστροφή στο κατάστημα για διαπίστωση του προβλήματος και επισκευή.
  3. Ημέρα 10. Καμία είδηση για την πορεία του υπολογιστή. Τηλέφωνο από τον πελάτη στο τμήμα service του καταστήματος.
  4. Ο υπάλληλος στο τηλέφωνο εξετάζει την καρτέλα και ενημερώνει ότι το εξάρτημα που έχουν παραγγείλει θα κάνει ακόμα 2-3 μέρες να έρθει.
  5. Ο πελάτης ρωτάει αν υπάρχει δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί κάτι παραπλήσιο και όταν πληροφορείται πως ναι ρωτάει γιατί δεν τον ενημέρωσαν εδώ και τόσες μέρες ότι το αρχικό εξάρτημα δεν είναι ετοιμοπαράδοτο. Εξηγεί ότι ο υπολογιστής λειτούργησε μόνο δυο μέρες και παρουσίασε αμέσως πρόβλημα. Δεν εννοείται να περιμένει τόσο μέχρι να τον παραλάβει εφόσον η βλάβη δεν ήταν δική του υπαιτιότητα. 
  6. Ο υπάλληλος απαντά ότι είναι ένας απλός υπάλληλος τηλεφωνικού κέντρου και το μόνο που ξέρει είναι ότι γράφει η καρτέλα του πελάτη χωρίς να γνωρίζει όλη την ιστορία που του περιγράφει ο πελάτης. Ο πελάτης ζητά να μιλήσει με κάποιον υπεύθυνο που ίσως γνωρίζει ή πρέπει να γνωρίσει την ιστορία και να ενδιαφερθεί.
  7. Ο υπάλληλος απαντά ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο και αν υπάρχει παράπονο να συμπληρώσουμε την φόρμα παραπόνων στο site. Ενοχλείται που προσπαθεί ο πελάτης να εκφράσει την δυσαρέσκειά του και ρωτάει αν ο πελάτης θέλει να λυθεί το πρόβλημά του ή όχι με ύφος που πλησιάζει την αγένεια. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει ο άμεσα ενδιαφερόμενος να τηλεφωνήσει για την εύρεση τυχόν παραπλήσιου ανταλλακτικού. 
  8. Ο πελάτης αναφέρει στον υπάλληλο ότι εφόσον η κλήση καταγράφεται κιόλας, δεν θα έπρεπε να έχει το συγκεκριμένο ύφος και αδιαφορία προς την δυσαρέσκεια του πελάτη που με ευγενικό τρόπο προσπαθεί να βρει κάποιον αρμόδιο να περιγράψει την κατάσταση και ένα τρόπο ώστε να βρεθεί σύντομη λύση.
  9. Αν θέλετε να λυθεί το ζήτημά σας να μας τηλεφωνήσει ο άμεσα ενδιαφερόμενος. Τελεσίγραφο.
  10. Ευχαριστούμε για την εξυπηρέτηση!
  • Οι μεγάλες εταιρίες θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτικές στην επιλογή των συνεργατών τους και να δίνουν το προνόμιο της εργασίας σε όσους πραγματικά το αξίζουν σε μια εποχή με υψηλό ποσοστό ανεργίας.
  • Σίγουρα το internet δίνει εργαλεία και λύσεις, όπως η φόρμα παραπόνων, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Η απρόσωπη και ανεπαρκής εξυπηρέτηση του πελάτη μακροπρόθεσμα (ή και συντομότερα) θα επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις στην εταιρία. Ο πελάτης δικαιούται και περιμένει προσωπικό ενδιαφέρον, γενικότερα και ακόμα περισσότερο όταν απευθύνεται στην εταιρία για να επικοινωνήσει κάποιο πρόβλημα ή ένα παράπονο.  Θα πρέπει να νιώθει ικανοποιημένος με την συμπεριφορά της εταιρίας σε ΚΑΘΕ περίπτωση. Άλλωστε, δεν είπαμε; O υπολογιστής δεν λειτουργεί. Πώς να συμπληρώσουμε την φόρμα;
vL/01.07.2013
www.facebook.com/viciousLamb
ann.atm@hotmail.com

9 Ιουν 2013

Επικοινωνία. Food for thought.



Αφιέρωσα τέσσερις ώρες από τη ζωή μου για να παρακολουθήσω κάποιες συναντήσεις αυτοβελτίωσης βασισμένες σε δεξιότητες επικοινωνίας. Πάντα με τραβούσε αυτό το θέμα. Κράτησα κάποιες σημειώσεις και θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας για να σας προβληματίσω και ίσως να σας βοηθήσω να δείτε κάποια πράγματα στη ζωή σας μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα.

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σας είστε εσείς οι ίδιοι. Αλλά το ίδιο ισχύει και για όλους τους άλλους.

Δεξιότητες επικοινωνίας
- Να θυμάστε τα ονόματα των ανθρώπων που συναντάτε. Έτσι τους κάνετε να νιώσουν ότι είναι σημαντικοί για εσάς. Αναπτύξτε τεχνικές μνήμης.
- Να κάνετε ειλικρινείς φιλοφρονήσεις (πχ. τι λαμπερή που είσαι σήμερα!)
- Να είστε συνεπείς στην ώρα σας. Έτσι δείχνετε ότι ο χρόνος του άλλου είναι εξίσου σημαντικός με τον δικό σας.
- Να απαντάτε σε sms, emails, τηλεφωνήματα και μάλιστα σε εύλογο χρόνο.
- Να είστε ενεργοί ακροατές. Να ακούτε πραγματικά.
- Να γίνεστε λεκτικοί. Δεν αρκεί πάντα να δείχνετε κάτι, πρέπει και να το λέτε.

Μη λεκτικές ενέργειες καλής "πώλησης" του εαυτού σας
- Χειραψία. Όχι χέρι 'ψάρι', ούτε και 'τανάλια' όμως.
- Περιποιημένη εμφάνιση. Προσεγμένο ντύσιμο, περιποιημένο χτένισμα, καθαριότητα.
- Χαμογελάτε. Μια σωστή οδοντοστοιχία και η δροσερή αναπνοή βοηθάει σε αυτό. Φροντίστε το με τη βοήθεια των ειδικών αν χρειάζεται.

Συμβουλές σωστής λεκτικής επικοινωνίας
- Μη χρησιμοποιείτε ονομασίες που υποβιβάζουν τον άλλον. Τελικά το άτομο ταυτίζεται με αυτές και μειώνεται η αυτοπεποίθησή του, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο ξεκίνησε κάποτε σαν αστείο.
- Ο τόνος της φωνής σας να είναι ήπιος. Αν ηχογραφήσετε τη φωνή σας σε διαφορετικές στιγμές και κάνετε αυτοκριτική μπορείτε να τον βελτιώσετε.
- Να μιλάτε θετικά. Χωρίς βρισιές και κουτσομπολιά.
- Να χρησιμοποιείτε σωστούς γραμματικούς κανόνες στην ομιλία σας.
- Να έχετε καλούς τρόπους (πχ. να ανοίγετε την πόρτα σε μια γυναίκα να περάσει πρώτα αν είστε άντρας).
- Να ελέγχετε την οξυθυμία σας.
- Να έχετε χιούμορ. Όχι σαρκασμό και κυνισμό όμως.
- Να δίνετε λόγια ενθάρρυνσης.
- Να έχετε μεγάλο εύρος θεμάτων συζήτησης.
- Να έχετε αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
- Να είστε δοτικοί.
- Να είστε άνετοι και χαλαροί. Να μην "αρπάζεστε" εύκολα, ούτε να τα παίρνετε όλα προσωπικά.
- Να είστε ταπεινοί για να έχετε σχέσεις αγάπης.

Οι αρχές μιας επιτυχημένης επικοινωνίας
- Τα συναισθήματα προέρχονται από σκέψεις. Αν ελέγχετε τις σκέψεις σας, μπορείτε να ελέγξετε και τα συναισθήματά σας. Η ευτυχία είναι επιλογή.
- Το μυαλό σας μπορεί να σκέφτεται ένα πράγμα τη φορά. Οπότε συγκεντρωθείτε στη σκέψη σας. Προτιμήστε να σκεφτείτε κάτι θετικό από κάτι αρνητικό. Κρατήστε σημειώσεις από ότι σας δίνει χαρά και όταν έχετε ανάγκη από θετικές σκέψεις συμβουλευτείτε τις σημειώσεις σας.
- Οδηγήστε τις σκέψεις σας προς τον στόχο που έχετε βάλει στη ζωή σας.

Συνηθισμένα λάθη που κάνουμε όταν θέλουμε να διαχειριστούμε πιθανές συγκρούσεις
- Αποφυγή.
- Σιωπή.
- Βασανιστική γκρίνια.
- Παιχνίδι ισχύος.
- Χρήση της κάρτας "θεός".
- Παράπονα σε τρίτο πρόσωπο.

Η τέχνη και οι τεχνικές της αντιπαράθεσης
- Τίποτα δεν είναι δα τόσο σημαντικό.
- Να συγχωρείτε τα λάθη του παρελθόντος του άλλου.
- Να διατηρείτε χαμηλό τόνο στη φωνή σας και αργό ρυθμό στην ομιλία σας.
- Να μην τα παίρνετε όλα προσωπικά. Όταν ο άλλος μας "βγάζει" κάτι κακό, είναι εκείνος που υποφέρει πρώτα.
- Να ζητάτε συγνώμη.
- Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Είναι λογικό να βλέπουμε το ίδιο πράγμα διαφορετικά.
- Ποτέ μην ανοίγετε συζήτηση αν είστε κουρασμένοι ή αν τη στιγμή αυτή δεν είστε σε καλή φυσική κατάσταση (πχ. πονάτε κάπου).
- Να αποφεύγετε να λύνετε τις διαφορές σας από το τηλέφωνο. Η οπτική επαφή είναι εξαιρετικά σημαντική.

Αλλάζοντας τον τρόπο που φέρεστε στους άλλους, αλλάζει και η δική τους συμπεριφορά απέναντί σας. Δοκιμάστε το.